سخنان بسیار پندآموز از امام رضا (ع)

دسته بندی :دعا و نیایش, مذهبی 360

سخنان بسیار پندآموز از امام رضا (ع)

آغاز امامت حضرت رضا(ع) شروع شد، و با توجه به این که هارون (پنجمین خلیفه عباسی) در سال ۱۹۳ از دنیا رفت، ده سال از امامت حضرت رضا(ع) معاصر زمان هارون بود.

۱٫ کسى‌ دست‌ کسى‌ را نمى‌بوسد ، زیرا بوسیدن‌ دست‌ او مانند نماز خواندن‌ براى‌اوست‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۷۳)

۲٫ پنهان‌ کننده‌ کار نیک‌ ( پاداشش‌ ) برابر هفتاد حسنه‌ است‌ و آشکار کننده‌کار بد سرافکنده‌ است‌ ، و پنهان‌ کننده‌ کار بد آمرزیده‌ است‌
(اصول‌ کافى‌ ، ج‌ ۴ ، ص‌ ۱۶۰)

۳٫ از اخلاق‌ پیامبران‌ ، نظافت‌ و پاکیزگى‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۶)

۴٫ امین‌ به‌ تو خیانت‌ نکرده‌ و نمى‌کند ) و لیکن‌ ( تو ) خائن‌ را امین‌ تصورنمودى‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۶)

۵٫ برادر بزرگتر به‌ منزله‌ پدر است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۶)

۶٫ دوست‌ هرکس‌ عقل‌ او ، و دشمنش‌ جهل‌ اوست‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۷)

۷٫ دوستى‌ با مردم‌ ، نیمى‌ از عقل‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۷)

۸٫ به‌ درستى‌ که‌ خداوند ، سر و صدا و تلف‌ کردن‌ مال‌ و پر خواهشى‌ را دوست‌ندارد
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۷)

۹٫ عقل‌ شخص‌ مسلمان‌ تمام‌ نیست‌ ، مگر این‌ که‌ ده‌ خصلت‌ را دارا باشد : از اوامید خیر باشد ، از بدى‌ او در امان‌ باشند ، خیر اندک‌ دیگرى‌ را بسیار شمارد ، خیر بسیار خود را اندک‌ شمارد ، هرچه‌ حاجت‌ از او خواهند دلتنگ‌ نشود ، در عمر خود از دانش‌طلبى‌ خسته‌ نشود ، فقر در راه‌ خدایش‌ از توانگرى‌ محبوبتر باشد ، خوارى‌ در راه‌ خدایش‌ از عزت‌ با دشمنش‌ محبوبتر باشد ، گمنامى‌ را از پرنامى‌ خواهانتر باشد . سپس‌ فرمود : دهمى‌ چیست‌ و چیست‌ دهمى‌ ! به‌ او گفته‌ شد : چیست‌ ؟ فرمود : احدى‌ را ننگرد جز این‌ که‌ بگوید او از من‌ بهتر و پرهیزگارتر است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۷)

۱۰٫ از امام‌ رضا ( ع‌ ) سؤال‌ شد : سفله‌ کیست‌ ؟ فرمود : آن‌ که‌ چیزى‌ دارد که‌از ( یاد ) خدا بازش‌ دارد
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۶)

سخنان بسیار پندآموز از امام رضا (ع)

۱۱٫ ایمان‌ یک‌ درجه‌ بالاتر از اسلام‌ است‌ ، و تقوا یک‌ درجه‌ بالاتر از ایمان‌است‌ ، و به‌ فرزند آدم‌ چیزى‌ بالاتر از یقین‌ داده‌ نشده‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۹)

۱۲٫ اطعام‌ و میهمانى‌ کردن‌ براى‌ ازدواج‌ از سنت‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۹)

۱۳٫ پیوند خویشاوندى‌ را برقرار کنید گرچه‌ با جرعه‌ آبى‌ باشد ، و بهترین‌ پیوندخویشاوندى‌ ، خوددارى‌ از آزار خویشاوندان‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۹)

۱۴٫ حضرت‌ رضا ( ع‌ ) همیشه‌ به‌ اصحاب‌ خود مى‌فرمود : بر شما باد به‌ اسلحه‌پیامبران‌ ، گفته‌ شد : اسلحه‌ پیامبران‌ چیست‌ ؟ فرمود : دعا
(اصول‌ کافى‌ ، ج‌ ۴ ، ص‌ ۲۱۴)

۱۵٫ از نشانه‌هاى‌ دین‌ فهمى‌ ، حلم‌ و علم‌ است‌ ، و خاموشى‌ درى‌ از درهاى‌ حکمت‌است‌ . خاموشى‌ و سکوت‌ ، دوستى‌ آور و راهنماى‌ هر کار خیرى‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۹)

۱۶٫ زمانى‌ بر مردم‌ خواهد آمد که‌ در آن‌ عافیت‌ ده‌ جزء است‌ ، که‌ نه‌ جزء آن‌ درکناره‌گیرى‌ از مردم‌ ، و یک‌ جزء آن‌ در خاموشى‌ است‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۷۰)

۱۷٫ از امام‌ رضا ( ع‌ ) از حقیقت‌ توکل‌ سؤال‌ شد . فرمود : این‌ که‌ جز خدا ازکسى‌ نترسى‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۶۹)

۱۸٫ به‌ راستى‌ که‌ بدترین‌ مردم‌ کسى‌ است‌ که‌ یارى‌اش‌ را ( از مردم‌ ) باز دارد وتنها بخورد و زیر دستش‌ را بزند
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۷۲)

۱۹٫ بخیل‌ را آسایشى‌ نیست‌ ، و حسود را خوشى‌ و لذتى‌ نیست‌ ، و زمامدار را وفایى‌ نیست‌ ، و دروغگو را مروت‌ و مردانگى‌ نیست‌
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ ۴۷۳)

سخنان بسیار پندآموز از امام رضا (ع)

لَم یَخُنکَ الأَمینُ ولکِنِ ائتَمَنتَ الخائِنَ؛

امین به تو خیانت نمى‏کند ؛ بلکه این تویى که به خائنى امانت سپرده‏اى.

اَلصَّمتُ بابٌ مِن أبوابِ الحِکمَهِ إنَّ الصَّمتَ یَکسِبُ المَحَبَّهَ ، إنَّهُ دَلیلٌ عَلى کُلِّ خَیرٍ؛

خاموشى درى از درهاى حکمت است . خموشى محبّت آورد و بر هر خیرى رهنماست.

إذا ذَکَرتَ الرَّجُلَ وهُوَ حاضِرٌ فَکَنِّهُ وإذا کانَ غائباً فَسَمِّهُ؛

چون شخص حاضرى را نام برى ، [از جهت احترام] کنیه او را بگو ، و اگر غایب باشد ، نامش را بگو.

صَدیقُ کُلِّ امرِى‏ءٍ عَقلُهُ وعَدُوُّهُ جَهلُهُ؛

دوست هر کس ، خِرد او و دشمن هرکس ، نادانىِ اوست .

اَلتَّوَدُّدُ إلَى النّاسِ نِصفُ العَقلِ؛

اظهار دوستى با مردم ، نیمى از خِرد است.

إنَّ اللّه‏َ یُبغِضُ القِیلَ وَالقالَ وإضاعَهَ المالِ وکَثرَهَ السُؤالِ؛

خداوند ، بگو مگو [و پُر حرفى] و ضایع کردن مال و خواهش بسیار(سماجت) را دشمن دارد.

سُئِلَ عَنَ حَدِّ التَّوَکُّلِ؟ فَقالَ علیه‏السلام : أن لاتَخافَ أحَدا إلاَّ اللّه‏َ ؛

از حضرت تعریف توکّل را پرسیدند . فرمود : «این است که‏جز از خدا نترسى».

صِل رَحِمَکَ وَلَو بِشَربَهٍ مِنَ الماءِ وأفضَلُ ما تُوصَلُ بِهِ الرَّحِمُ کَفُّ الأذى؛

پیوند خویشى نگه‏دار [و صله‏رحم به‏جاى آر] ، گرچه با جرعه‏اى آب باشد . بهترین وسیله‏اى که با آن صله‏رحم به جاى آورده مى‏شود ، خوددارى از آزار رساندن به خویشاوندان است.

إنَّ الَّذی یَطلُبُ مِن فَضلٍ یَکُفُّ بِهِ عِیالَهُ أعظَمُ أجرا مِنَ المُجاهِدِ فی سَبیلِ‏اللّه‏ِ؛

کسى که در جستجوى روزىِ بیشتر کوشد تا نانخورِ خود را کفایت رساند ، مزدش از مجاهد در راه خدا بزرگ‏تر است.

مَا التَقَت فِئَتانِ قطُّ إلاّ نُصِرَ أعظَمُهُما عَفوا؛

دو گروه هرگز با یکدیگر درگیر نشوند ، مگر آن‏که با گذشت‏ترینِ آن دو پیروز شود.

مطالب مرتبط:

لینک کوتاه: